آلیاژهای پایه روی- آلومینیم به همراه عناصر آلیاژی مانند سیلیسیم و مس به علت داشتن صفات عالی مقاومت به سایش و فرسایش، در مقایسه با سایر مواد یاتاقانی اخیرا کاربردهای جدیدی، خصوصا در صنایع بوش و یاتاقان سازی پیدا کرده اند. وقوع برخی تحولات فازی در اثر افزایش درجه حرارت محیط های کاربردی آنها، باعث ایجاد تغییرات ابعادی در قطعات ساخته شده از این گروه آلیاژی گردیده و این مهم عامل اساسی محدودیت های کاربردی آنها تلقی می شود. درک صحیح و منطقی از تنوع تحولات فازی در این گروه آلیاژی، مستلزم نگرش دقیق تر و کامل تر از نمودارهای چند جزیی آنها، خصوصا سیستم های روی- آلومینیم- سیلیسیم و همچنین روی- آلومینیم- سیلیسیم- مس می باشد.در مقاله حاضر، مقاطع ایزوترمی سیستم های چند جزیی موصوف در حالت جامد رسم و مورد بررسی قرار گرفته اند.

در این پژوهش با اعمال پوشش های تبدیلی کروماته بر روی آلیاژ ‎آلومینیم 6061، شرایط بهینه برای ترکیب محلول کروماته و زمان غوطه وری بدست آمد، به طوریکه، نیازهای استاندارد از قبیل مقاومت به خوردگی در آزمون آب نمک پاشی، مقاومت الکتریکی و کیفیت پوشش تامین گردید. سپس رفتار خوردگی پوشش اعمال شده با استفاده از تستهای الکتروشیمیایی بررسی شد. بر اساس منحنیهای پلاریزاسیون تافل و سیکلی بدست آمده در آب دریا و آب مقطر، عملکرد و مکانیزم حفاظتی این پوششها مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج این بررسیها نشان داد که مکانیزم حفاظت از خوردگی، تشکیل فیلم محافظ کرومات و آلومینا است و رفتار خوردگی مناسب و مقاومت الکتریکی پایین این پوششها، با توجه به همین مکانیزم توجیه میگردد.

تاثیر مقدار آلومینیم روی رسوب گذاری فازg  در آلیاژهای دو جزیی Ni-Al در حین سرمایش سریع بررسی شد. آنالیز ریزساختاری نمونه های آنیل و کوینچ شده، یک انتقال از توزیع یکنواخت به توزیع بایمودال را در اندازه رسوبات g در محدوده ترکیب شیمیایی بین 15.3 و 17.5 درصد اتمی آلومینیم نشان می دهد. این انتقال با تغییر مورفولوژی رسوبات g همراه بوده و در این مقاله، مشاهدات ریزساختاری مرتبط با آنها از نظر سینتیکی و کریستالوگرافی مورد بحث قرار گرفته است. .اصل مقاله به صورت متن کامل انگلیسی در بخش انگلیسی قابل رویت است

در تحقیق حاضر امکان سخت کردن ضربه ای نواحی اطراف جوش در آلیاژهای آلومینیم 5010 و 6063 توسط پرتوهای الکترونی پرانرژی مورد مطالعه قرار گرفته است. نمونه های جوشکاری شده از هر آلیاژ توسط شتاب دهنده الکترون غیرخطی رودوترون در مدت زمان 5 ثانیه و شدت جریان 6mA با انرژی ثابت 10MeV بصورت استاتیک تحت پرتوهی با شدت های متفاوت گردید. نتایج حاصل از آزمایش سختی سنجی روی نمونه ها نشان می دهد که بیشترین افزایش سختی در نواحی اطراف جوش آلیاژ 6063 بعد از اعمال پرتوهای الکترونی در دز KGY 69.99 ایجاد گردید. نتایج مطالعات انجام شده روی نمونه ها توسط آزمایشهای متالوگرافی، تحلیل گر تصویری، میکروسکوپ الکترونی روبشی و میکروسکوپ الکترونی عبوری حاکی از آن است که سخت کردن ضربه ای در نمونه ها ایجاد نشده و افزایش سختی ایجاد شده ناشی از اثر پرتوهای الکترونی بر روی ماده است.

به منظور ارزیابی امکان اتصال همجنس و غیرهمجنس آلیاژهای آلومینیم 5019 و 7039، ورق هایی به ضخامت 3 میلیمتر از این آلیاژها به روش جوشکاری اصطکاکی اغتشاشی خودواکنشی جوشکاری شدند. ابزار دوکی شکل شناور مورد استفاده برای جوشکاری از جنس فولاد گرم کار عملیات حرارتی شده، طراحی و ساخته شد. اثر متغیرهای مختلف فرآیند نظیر فاصله بین شانه ها، سرعت پیشروی و سرعت چرخش ابزار به منظور ایجاد اتصالی عاری از عیب مورد بررسی قرار گرفت. نتایج بازرسی چشمی و رادیوگرافی نشان داد که اتصال سالم در سرعت پیشروی mm/min 22 و سرعت چرخش ابزار rpm 1120 بدست می آید. نتایج آزمون کشش نشان داد که راندمان اتصال بدست آمده برای اتصال های 5019-5019، 7039-7039 و 7039-5019 به ترتیب 72، 76 و 5/91% است که از راندمان اتصال با روش های ذوبی بیشتر و قابل مقایسه یا بیشتر از راندمان اتصال با روش جوشکاری اصطکاکی اغتشاشی معمولی است. ارزیابی میکروسکپی سطح شکست نمونه های جوشکاری شده نشان داد که برای اتصال های همجنس، مکانیزم شکست غالب، شکست نرم می باشد اما برای اتصال غیرهمجنس، مکانیزم غالب شکست ترد می باشد. ارزیابی سختی سطح مقطع عرضی قطعات جوشکاری شده در نزدیکی شانه بالایی و پایینی نشان داد که میزان سختی در نزدیکی شانه پایینی ابزار همواره بیشتر است. بیشتر بودن سختی در مجاورت شانه پایینی را می توان به دمای پایین تر قطعه در این ناحیه نسبت داد.

در تحقیق حاضر اتصال غیرهمجنس آلیاژهای آلومینیم 5754 به 6063 به روش جوشکاری اصطکاکی اغتشاشی با / بدون افزودن نانو لوله کربنی مورد مطالعه و مقایسه قرار گرفته است. نمونه های جوشکاری شده ابتدا توسط آزمون های غیر مخرب نظیر بازرسی چشمی، امواج فراصوتی و پرتونگاری بررسی گردید و عدم وجود عیوب در ناحیه اتصال مورد تایید قرار گرفت. نتایج سختی سنجی حاکی از آن است که ساختار جوشکاری شده با حضور نانو لوله های کربنی در ناحیه اغتشاش دارای سختی بالاتری است. به منظور توزیع بهتر نانو لوله های کربنی در ناحیه اغتشاشی، جوشکاری اصطکاکی اغتشاشی در 2 پاس انجام شد و مشاهده شد که بعد از پاس دوم پروفیل سختی در ناحیه اتصال یکنواخت تر شده و استحکام کششی نسبت به حالت یک پاس، افزایش 25 درصدی نشان می دهد. همچنین مقدار ضریب اصطکاکی در نمونه دو پاس جوشکاری شده، در حدود 30 درصد از مقدار ضریب اصطکاک فلز پایه کمتر است. با توجه به وابستگی مقاومت سایشی به مقدار سختی و ضریب اصطکاک، می توان نتیجه گرفت که مقاومت سایشی نیز در نانوماده مرکب سطحی تولید شده در ناحیه اغتشاش افزایش یافته است.

در این تحقیق، انجماد آلیاژهای یوتکتیک آلومینیم-آهن (حاوی 5/0، 1 و 5/1 درصد وزنی آهن) در یک قالب فلزی به روش اختلاف محدود شبیه سازی شد و حساسیت به ترک گرم مورد بررسی قرار گرفت. قالب به گونه ای طراحی شد که جهت انجماد به سمت مرکز قالب باشد. نتایج نشان داد که انجماد در دو مرحله انجام می شود. در مرحله ی اول ضخامت ناحیه ی خمیری افزایش و در مرحله ی دوم کاهش می یابد. با افزایش مقدار آهن، زمان مرحله ی اول کاهش می یابد ولی زمان مرحله ی دوم مستقل از مقدار آهن است. در این تحقیق، شرط تشکیل ترک گرم وجود شبکه ی پیوسته ی جامد پرو یوتکتیک در نظر گرفته شد و شاخصی بر اساس ضخامت ناحیه ی خمیری و زمان موضعی انجماد برای بررسی تمایل به تشکیل ترک گرم معرفی شد. در این شاخص ترک هایی که با مذاب یوتکتیک پر می شوند به عنوان ترک گرم پر شده در نظر گرفته شد. نتایج نشان داد هر سه آلیاژ در مرحله ی اول انجماد در نزدیکی سطح که انجماد به صورت غیر تعادلی است به ترک گرم حساس هستند؛ ولی در مرحله ی دوم انجماد، هر سه آلیاژ تقریباً به صورت تعادلی سرد می شوند. در این شرایط، کسر جامد در آلیاژ Al-1. 5wt%Fe کمتر از 25/0 بوده و حساس به ترک گرم پر شده نیست. بیشترین حساسیت به ترک گرم پر شده در مرحله ی اول انجماد مربوط به آلیاژهای 1 و 5/1 درصد آهن است. در مرحله ی دوم انجماد نیز حساسیت به تشکیل ترک گرم در آلیاژ حاوی 1 درصد وزنی آهن از 5/0 درصد وزنی آهن بیشتر است.